การเพิ่มค่าให้กับสินค้ากับชีวิตคนเรา

สินค้าที่วางขายในตลาด มีร้อยแปดอย่าง พันชนิด หลากหลายให้เราเลือก

ถ้าสินค้าที่เราขายไม่ได้เป็นสินค้าที่ดี โดดเด่น เด้ง หรือแตกต่างกับสินค้าชนิดอื่น

เราก็ต้องขายในราคาที่เท่าเพื่อนหรือเผลอๆ ก็อาจต้องขายในราคาที่ต่ำกว่าเพื่อนถ้าเกรดเราต่ำกว่า หรือ ไม่งั้นก็ขายไม่ออกเอาซะดื้อๆ

วิชาการด้านการจัดการปัจจุบันต่างก็พูดถึงแต่เรื่องการทำให้สินค้าของตัวเองให้เพิ่มขึ้นโดยวิธีต่าง ๆ นานา

บ้างก็เพิ่มคุณภาพ แข็งแรงทนทาน

เพิ่มรูปแบบที่หลากหลาย

สร้างความสวยงาม

สร้างความรู้สึกที่ดี

ให้บริการที่รวดเร็ว

ให้ความรู้สึกที่ปลอดภัย

สาระพัดสาระเพ

แล้วชีวิตของคนเราล่ะ จำเป็นหรือไม่ที่ต้องเพิ่มค่าให้กับชีิวิตตนเอง

ชีวิตเราโดยทั่วๆ ไปถ้าไม่ได้ค้าไม่ได้ขายอะไร

เราก็คงดำเนินชีวิตไปตามปกติ

แต่เมื่อไหร่เราต้องค้าต้องขายชีวิตตนเอง

ก็ต้องทำตัวเองให้มีค่าเพิ่มขึ้นในสายตาของคนอื่นมากขึ้น

เช่นช่วงที่ต้องไปจีบใครบางคนให้มาติดกับเรา ก็ต้องขยันสร้างภาพให้ตัวเองแลดูมีมูลค่าที่สูงขึ้น

(หลังจีบติดนั้นก็ค่อยว่ากันอีกที)

คุณๆผู้อ่านคิดเห็นประการใดครับ

จำเป็นหรือไม่ที่คนเราต้องสร้างค่าตัวเองให้สูงขึ้น

ถ้ายังลังเล ลองดูภาพข้างล่างประกอบครับ

Sunk cost ในชีวิต (๑)

ผมซื้อรถอายุร่วม 20 กว่าปีมาใช้ได้ 5 ปีกว่าๆ

วันหนึ่งผมก็ต้องมีอันต้องขายรถคันนี้ไป ด้วยเหตุที่ผมไม่สามารถขับรถพร้อมกันสองคันได้

ผมควรจะตั้งราคาขายเท่าไหร่ดีหละ

ช่วยด้วย!

สิริน เด็กหญิงตัวอวบขาวน่ารัก อายุ 2 ขวบ

พ่อแม่ไม่สามารถให้เธออยู่บ้านได้ เนื่องจากพี่เลี้ยงต้องดูแลน้องที่อายุไม่ถึงขวบ

และพ่อแม่ต้องทำงาน

เธอถูกส่งไปโรงเรียนอนุบาลในที่ทำงานของพ่อแม่

ทุกเช้าเธอถูกสงเข้าโรงเรียน พร้อมกับน้ำหูน้ำตาไหล แต่ก็ไม่เคยดื้อดึง

เธอไม่เคยกรีดร้องหรือดิ้นรนที่จะไม่เข้าโรงเรียน ตลอดวันเธอไม่ร้องไห้

และเช่นกัน ทุกครั้งที่คุณพ่อคุณแม่ไปรับ เธอก็จะร้องห่มร้องไห้ออกมาหาคุณพ่อคุณแม่ทุกครั้ง

เป็นเช่นนี้ทุกเมื่อเชื่อวัน

ต้นข้าว เด็กหญิงผอมบาง อายุ 2 ขวบ

เช้าวันแรกที่เนิร์สเซอรี

เธอไม่ร้องไห้ เธอเลือกที่จะแสดงความเข้มแข็ง

และดิ้นรนที่จะมีชีวิตที่ปกติสุขเช่นวันคืนเก่าๆ

ก่อนที่พ่อแม่จะทิ้งให้เธออยู่ในสิ่งแวดล้อมที่แปลก แตกต่างจากที่เธอคุ้นเคย เธอคงรับรู้ถึงความไม่ปลอดภัย

ต้นข้าวรวบรวมพละกำลังกรีดร้องขึ้น “ช่วยด้วย” “ช่วยด้วย”

หวังให้ใครๆที่คิดว่าน่าจะเห็นใจเธอเข้ามาช่วยเหลือ

……………………..