ถ้าสินค้าที่เราขายไม่ได้เป็นสินค้าที่ดี โดดเด่น เด้ง หรือแตกต่างกับสินค้าชนิดอื่น

เราก็ต้องขายในราคาที่เท่าเพื่อนหรือเผลอๆ ก็อาจต้องขายในราคาที่ต่ำกว่าเพื่อนถ้าเกรดเราต่ำกว่า หรือ ไม่งั้นก็ขายไม่ออกเอาซะดื้อๆ

วิชาการด้านการจัดการปัจจุบันต่างก็พูดถึงแต่เรื่องการทำให้สินค้าของตัวเองให้เพิ่มขึ้นโดยวิธีต่าง ๆ นานา

บ้างก็เพิ่มคุณภาพ แข็งแรงทนทาน

เพิ่มรูปแบบที่หลากหลาย

สร้างความสวยงาม

สร้างความรู้สึกที่ดี

ให้บริการที่รวดเร็ว

ให้ความรู้สึกที่ปลอดภัย

สาระพัดสาระเพ

แล้วชีวิตของคนเราล่ะ จำเป็นหรือไม่ที่ต้องเพิ่มค่าให้กับชีิวิตตนเอง

ชีวิตเราโดยทั่วๆ ไปถ้าไม่ได้ค้าไม่ได้ขายอะไร

เราก็คงดำเนินชีวิตไปตามปกติ

แต่เมื่อไหร่เราต้องค้าต้องขายชีวิตตนเอง

ก็ต้องทำตัวเองให้มีค่าเพิ่มขึ้นในสายตาของคนอื่นมากขึ้น

เช่นช่วงที่ต้องไปจีบใครบางคนให้มาติดกับเรา ก็ต้องขยันสร้างภาพให้ตัวเองแลดูมีมูลค่าที่สูงขึ้น

(หลังจีบติดนั้นก็ค่อยว่ากันอีกที)

คุณๆผู้อ่านคิดเห็นประการใดครับ

จำเป็นหรือไม่ที่คนเราต้องสร้างค่าตัวเองให้สูงขึ้น

ถ้ายังลังเล ลองดูภาพข้างล่างประกอบครับ

นี่คือตัวอย่างให้กับสินค้า อย่างบนหรืออย่างล่างครับที่คุณพึงพอใจมากกว่ากัน

ถ้าคุณแอบหัวเราะหึๆ เมื่อดูภาพด้านล่างแสดงว่า คุณมีแนวโน้มจะเห็นด้วยกับแนวคิดเรื่องการเพิ่มค่าให้กับสินค้าและชีวิตคนเราอยู่บ้างครับ

ที่มา ผู้จัดกวน (ผู้จัดการรายวัน) ฉบับวันที่ 16 มกราคม 2551

วันหนึ่งผมก็ต้องมีอันต้องขายรถคันนี้ไป ด้วยเหตุที่ผมไม่สามารถขับรถพร้อมกันสองคันได้

ผมควรจะตั้งราคาขายเท่าไหร่ดีหละ

ตอนที่ผมซื้อมาครั้งแรก ผมซื้อมาในราคา 48,000 บาท

ซื้อมาวันแรกผมก็เจออุบัติเหตุ จ่ายค่าซ่อมรถไปร่วม 20,000 บาท

ผมซื้อเครื่องเสียงมาติดรถในราคาร่วม 7,000 บาท (เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา ทุกอย่างของรถดังหมด ยกเว้นเครื่องเสียง)

ระหว่างที่ขับ ในบางเดือนผมต้องซ่อมอะไรต่อมิอะไรอีกจิปาถะ

ผมคิดสะระตะแล้วค่าใช้จ่ายสำหรับรถคันนี้ในการบำรุงรักษา ร่วมแสนกว่าๆ

แต่มันก็ทำหน้าที่ในการเป็นพาหนะที่ดี

และช่วยขยายขอบเขตการแสวงหาความสุขตลอดที่มันมาอยู่กับผมได้เป็นอย่างดี

ผมควรตั้งราคาเท่าไหร่

ผมถามช่างประจำตัวผมระหว่างที่ผมให้เขาช่วยจัดการซ่อมรถเล็กๆน้อยๆ

เขาไม่ยอมตอบคำถามผม

แต่ก่อนกลับเขาบอกผม คงประมาณ 10,000 กว่าๆ

พระเจ้า! ผมอุทานในใจ รถที่ผมดูแลรักษาซื้อมาร่วม 50,000 ร่วมค่าำบำรุงรักษาร่วม 100,000 นี่นะ

ผมหัวเราะหึๆ

ผมกลับมาตั้งราคาเอง

ผมเริ่มต้นที่ราคา 40,000 บาท แต่ก็ไม่ได้ติดประกาศขายแต่ประการใด

เพียงแต่บอกน้องที่รู้จักคนหนึ่งว่าสนใจจะซื้อหรือไม่ น้องที่รู้จักมาดูและถ่ายรูปไปให้เพื่อนที่สนใจดู

เงียบหายไป

ต่อมารุ่นน้องนำรถไปให้อีกคนหนึ่งดู ผมให้ราคาไป 35,000

คำตอบ ก็เงียบหายไป

วันหนึ่งมีคนโทรมาสนใจจะซื้อ

พ่อค้าคนกลางซื้อซากรถ พาเพื่อนมาดูเพื่อหารถไปขับ

เขาประเมินมา 25,000 บาท ตอนดูครั้งแรก

พอลองนำไปขับก็ขอต่อราคาลงอีกเพราะอาการรถของผมมันก็หนักหนาสาหัส ที่จะต้องนำไปซ่อมอะไรต่อมิอะไรอีกเยอะ

เขาต่อราคาไปอยู่ที่ 21,500 บาท ผมยอมลดให้ได้อีก3,000 บาท เพราะขี้เกียจที่จะวุ่นวายกับการขายรถ

ผมยืนยันที่จะขาย 22,000 บาท

การต่อรองทำท่าจะไม่ได้ข้อตกลง

แปลกดี ผมไม่ยอมลดลงมาอีก 500 บาท ตามที่เขาต้องการ เพราะผมรู้สึกว่าผมผ่อนปรนให้เขาพอสมควรแล้ว

ขณะเดียวกัน ผมก็ตระหนักดีถึงsunk cost ที่เกิดขึ้น และ Incremental cost ที่จะเกิดขึ้นอีกถ้าผมยังครอบครองรถผมอีกต่อไป

เช่นค่าบำรุงรักษา ค่าต่อทะเบียน ค่าประกัน ซึ่งคิดแล้วก็คงร่วม 10,000 บาท ซึ่งผมก็ไม่อยากจ่ายอีกต่อไปแล้ว

และผมก็คงตั้งราคาไว้ที่ 30,000 up และคงหาคนซื้อยาก ราคาที่แท้จริงเมื่อหักลบแล้วก็ไม่แตกต่างจากที่ได้ตรงนี้ เผลอๆอาจได้ต่ำกว่า

ซึ่งดูเหมือนพ่อค้าจะรู้ถึงจุดอ่อนตรงนี้ เขาพยายามใช้จุดนี้เป็นข้อต่อรอง

เหอๆๆๆๆ ผมล่ะยกย่องพ่อค้าในความรู้เรื่อง sunk cost และ incremental cost ของพ่อค้าคนนี้จริงๆ

แต่ 500 บาทที่เขาขอลดลงอีก จริงๆ เป็นราคาที่ผมขายได้ แต่ 500 บาทนี่ ไม่มีเหตุผลทางเศรษฐศาสตร์

แต่เป็นเหตุผลทางจิตใจ การแสดงอำนาจการต่อรองที่สูงกว่า

เราตกลงกันไม่ได้ เพราะคนซื้อต้องการ 21,5000 ส่วนผมต้องการขายที่ 22,000

ผมกล่าวขอบคุณเขาที่สนใจรถผม

ส่วนเขาทั้งสองก็ขึ้นรถเพื่อจะกลับ

ราคาของการไม่สามารถตกลงกันได้อยู่ที่แค่ 500 บาท

ไม่น่าเลยตู จริงๆ ก็เคยจ่ายอะไรที่ไร้สาระในราคา 500 บาท แต่ไม่ยอมจ่ายเพื่อเงิน 21,500 บาท

สุดท้าย เขาทั้งสองก็ลงจากรถยอมซื้อที่ราคา 22,000 บาท

hahaha ในที่สุดผมก็เอาชนะพ่อค้าที่ไม่ได้จบเศรษฐศาสตร์มาได้

เกือบแย่เลยเรา อุตส่าห์ร่ำเรียนเศรษฐศาสตร์ตั้งสองปริญญามา

เดี๋ยวครั้งหน้า ผมจะมาอธิบาย คำว่า Sunk cost, Incremental cost และเหตุใดราคารถยนต์เก่าๆที่น่าจะมีประโยชน์กว่ามอเตอร์ไซด์เก่าๆ จึงถูกกว่ามอเตอร์ไซด์บางคันโดยอาศัยเหตุผลทางเศรษฐศาสตร์อธิบาย

พ่อแม่ไม่สามารถให้เธออยู่บ้านได้ เนื่องจากพี่เลี้ยงต้องดูแลน้องที่อายุไม่ถึงขวบ

และพ่อแม่ต้องทำงาน

เธอถูกส่งไปโรงเรียนอนุบาลในที่ทำงานของพ่อแม่

ทุกเช้าเธอถูกสงเข้าโรงเรียน พร้อมกับน้ำหูน้ำตาไหล แต่ก็ไม่เคยดื้อดึง

เธอไม่เคยกรีดร้องหรือดิ้นรนที่จะไม่เข้าโรงเรียน ตลอดวันเธอไม่ร้องไห้

และเช่นกัน ทุกครั้งที่คุณพ่อคุณแม่ไปรับ เธอก็จะร้องห่มร้องไห้ออกมาหาคุณพ่อคุณแม่ทุกครั้ง

เป็นเช่นนี้ทุกเมื่อเชื่อวัน

ต้นข้าว เด็กหญิงผอมบาง อายุ 2 ขวบ

เช้าวันแรกที่เนิร์สเซอรี

เธอไม่ร้องไห้ เธอเลือกที่จะแสดงความเข้มแข็ง

และดิ้นรนที่จะมีชีวิตที่ปกติสุขเช่นวันคืนเก่าๆ

ก่อนที่พ่อแม่จะทิ้งให้เธออยู่ในสิ่งแวดล้อมที่แปลก แตกต่างจากที่เธอคุ้นเคย เธอคงรับรู้ถึงความไม่ปลอดภัย

ต้นข้าวรวบรวมพละกำลังกรีดร้องขึ้น “ช่วยด้วย” “ช่วยด้วย”

หวังให้ใครๆที่คิดว่าน่าจะเห็นใจเธอเข้ามาช่วยเหลือ

……………………..